Gary Jules - Mad World (2001)

All around me are familiar faces
Worn out places, worn out faces
Bright and early for their daily races
Going nowhere, going nowhere
Their tears are filling up their glasses
No expression, no expression
Hide my head I want to drown my sorrow
No tomorrow, no tomorrow

And I find it kinda funny, I find it kinda sad
The dreams in which I'm dying are the best I've ever had
I find it hard to tell you, I find it hard to take
When people run in circles it's a very very
mad world mad world

Children waiting for the day they feel good
Happy birthday, happy birthday
Made to feel the way that every child should
Sit and listen, sit and listen
Went to school and I was very nervous
No one knew me, no one knew me
Hello teacher tell me what's my lesson
Look right through me, look right through me

And I find it kinda funny, I find it kinda sad
The dreams in which I'm dying are the best I've ever had
I find it hard to tell you, I find it hard to take
When people run in circles it's a very very
Mad world, world
Enlarge your world
Mad world.

Θόδωρος Αγγελόπουλος (Αθήνα, 27 Απριλίου 1935 - 24 Ιανουαρίου 2012)

.....Μεγαλώνουμε. Πόσοι από εμάς έχουν κρατήσει ακέραιο το αρχικό όνειρο; Λίγοι, πολύ λίγοι. Αλλοι το πρόδωσαν, άλλους τους πρόδωσε η πραγματικότητα. Αλλοι χάθηκαν νωρίς. Μαρκετάκη, Λιαρόπουλος... Ηταν μεγάλο το όνειρο και μικρό το άγγιγμά του. Κάποιοι αποχώρησαν, παραιτήθηκαν. Κάποιοι εξακολουθούν να επιμένουν μέσα σε ένα είδος ηρωικής απελπισίας. Ορος του Καμύ. Ομως, αυτό είναι και το κέρδος. Να επιμένεις ώς το τέλος. Οσο αντέχεις, όσο μπορείς να προχωρείς με την ίδια ένταση. Πολύ συχνά αναφέρομαι σε ένα διήγημα, ελληνικό νομίζω, με δύο γέρους που κάθονται σε μια δημόσια πλατεία, άνοιξη. Περνούν κοπέλες. Πώς συμβαίνει τις πρώτες ημέρες της άνοιξης, που νομίζεις ότι ξαναανακαλύπτεις τις γυναίκες, το βάδισμα, το φόρεμα, το κυμάτισμα των μαλλιών... Κάποια στιγμή περνάει μια κοπέλα που η κίνησή της είναι σχεδόν χορευτική. Γυρνούν και οι δύο και την κοιτάζουν. Και μένουν εκεί να κοιτάζουν. Οταν χάνεται, γυρνάει ο ένας στον άλλον και λέει: «Ως πότε;». Και ο άλλος απαντά: «Ως το τέλος...». Κι εγώ λέω: Ως το τέλος......

Πηγή: Η Καθημερινή

Blue Valentine (Η ταινία - 2010)/The Mills Brothers - You Always Hurt the One You Love (Το τραγούδι - 1944)

Ο Ryan Gosling (Dean) απαγγέλει στην λατρεμένη του Michelle Williams (Cindy), με ένα γιουκαλίλι, το You Always Hurt the One You Love. Η σκηνή διαδραματίζεται στην είσοδο καταστήματος πώλησης είδων για ερωτευμένους.



You always hurt the one you love
The one you shouldn't hurt at all
You always take the sweetest rose
And crush it till the petals fall

You always brea-eak the kindest hear-eart
With a hasty word you can't recall, so
If I broke your heart la-ast night
It's because I love you most of all

You always hurt the one you lo-ove
The one you shouldn't hurt at all
You always take the sweetest ro-ose
And crush it till the petals fa-all

You always break the kindest heart
With a hasty word you can't recall
So-o if I broke your heart last night
It's because I love you mo-ost of a-all

You always hurt the one you love
The one you shouldn't hurt at all
You always take the sweetest rose
Crush it, ti-ill the petals fall

You always brea-eak the kindest heart
With a hasty word you can't recall, so
If I broke your heart last night
It's because I love you most of all.

Mad Max

Η πρώτη ταινία της Αυστραλιανής τριλογίας; (το "Mad Max 4: Fury Road" η τέταρτη της σειράς, βρίσκεται στο στάδιο της "προ-παραγωγής") του σκηνοθέτη George Miller, με καταγωγή από τα Κύθηρα, με τον Mel Gibson προστάτη του νόμου στο πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο οδηγώντας το κίτρινο Ford Falcon, να κυνηγά μια παρανοϊκή συμμορία μοτοσικλετιστών ενώ ήταν έτοιμος να αποσυρθεί και να χαρεί την γυναίκα και τον μικρό του γιο.
Η μοίρα δεν τον αφήνει και βρίσκει νεκρό το γιο του και βαριά τραυματισμένη τη γυναίκα του από τους τύπους της συμμορίας, όπου τελικά τους σκοτώνει και παίρνει την εκδίκηση του.
(Στο επόμενο της σειράς το "Mad Max 2: The Road Warrior" αποκαλύπτεται ότι και η γυναίκα του πεθαίνει από το βαρύ τραυματισμό της).
Το σενάριο μπορεί να είναι συνηθισμένο, όμως η ταινία έχει από τις καλύτερες σκηνές καταδίωξης γυρισμένες στις απέραντες ασφάλτους όπου η παρέκκλιση από το δρόμο μοιάζει εντελώς ακίνδυνη σε αντίθεση με τη παράνοια, την εκκεντρικότητα των χαρακτήρων, τα ακροβατικά κατορθώματα και τη βία που πετάγονται απ' την οθόνη και πιάνουν τον θεατή απ' το λαιμό.

Wikipedia

There Will Be Blood

Την είδα 2 φορές σε 2 μέρες, από ότι θυμάμαι τα τελευταία χρόνια δεν το έχω κάνει ξανά για άλλη ταινία.

Η Σκηνοθεσία: Paul Thomas Anderson, η Φωτογραφία: Robert Elswit, ο Πρώτος Ρόλος: Daniel Day-Lewis και η Μουσική: Jonny Greenwood
απλά δεν "Παίζονται".

Επισης ο Paul Dano, στο διπλό ρόλο του ιερέα και του αδερφού του, είναι το ίδιο καλός όπως ήταν και στη ταινία Little Miss Sunshine της περασμένης χρονιάς.

Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις στην Αθήνα